Karin: ‘Als egeltjes het kunnen, vinden wij vast ook een manier’
Karin kijkt terug op de periode rondom haar amputatie. Zij moest natuurlijk zelf wennen aan het idee. Maar ook haar omgeving vond het soms moeilijk. En wat betekent het voor je seksleven als je altijd pijn hebt?
Blogger Karin (46) koos in 2018 voor een armamputatie na een werkongeval. Ze miste ‘de kwaliteit van leven’. Sinds februari 2020 heeft ze een handprothese. Als een van de eersten in Nederland heeft haar prothese het nieuwe Myo-plus aansturingssysteem. Stapje voor stapje leert ze ermee omgaan en ze neemt ons graag mee in dat avontuur.
Een amputatie is ingrijpend. Ik ben niet de enige die dit hele traject doormaakt. Ook mijn familie, vrienden en kennissen hebben hun eigen proces en tijd nodig om het te accepteren. Omdat ik zelf koos voor mijn amputatie, hadden de mensen in mijn directe omgeving de tijd om aan het idee te wennen. Toch kun je je nooit écht voorbereiden op een amputatie en de impact daarvan. Ook niet als familielid.
Moederband
De band met mijn moeder is altijd al bijzonder geweest. Zij weet op afstand dat ik niet lekker in mijn vel zit. Hoe ze het doet ik weet het niet. Zij zegt dat ze aan mijn stem hoort hoe het met me gaat. Of ze voelt het aan haar water, hoe en wat dat dan ook precies is 😉 Zij had het moeilijk met mijn beslissing en zei voor de amputatie: “Ik heb een compleet kind gemaakt en nu gaat er een stuk af.” Ergens snap ik die uitspraak wel. Want het eerste wat je volgens mij als ouder bij je kind doet na de geboorte, is tien vingertjes en tien teentjes tellen. Zij kon het de eerste dagen na de operatie niet opbrengen om naar het ziekenhuis komen. Gelukkig nam mijn vader haar knuffels en zoenen voor me mee en nam ze die drempel uiteindelijk tóch. Toen konden we samen even huilen onder het genot van een hele dikke échte knuffel.
Zus als extra hand
Mijn zus vindt het al haar hele leven lastig om met ziektes en beperkingen om te gaan. Zowel bij zichzelf (ze heeft een nierziekte) als bij anderen. Ik was altijd degene die haar rustig kreeg. Toen ik het haar vertelde, zei ze bijvoorbeeld: “als jij niet aan die arm vast had gezeten, had ik niet geweten of ik nog wel contact zou houden.” Voor onze eerste ontmoeting na de operatie moest ze dus niet een drempeltje over, maar een hele hindernisbaan. Met lood in haar schoenen kwam ze na haar vakantie rechtstreeks naar mij in het ziekenhuis. Hiermee verdient ze van mij de gouden medaille op de hindernisbaan. We hebben uitgebreid geknuffeld en samen gehuild en gelachen tegelijk. Nu is zij vaak mijn extra hand en helpt zij mij met alles wat ik zelf niet kan. Ze is écht goud waard.
Man groeit mee
Iedereen om mij heen moest zijn eigen drempel over. Mijn man had daar eigenlijk nooit echt moeite mee. Hij groeide met me mee en zag en voelde mijn worstelingen. Mijn pijn was ook zijn pijn. Ik heb bij hem nooit gemerkt dat hij anders naar mij keek of anders met me omging na de amputatie. Terwijl ik toch bijna alle anderen heb zien slikken toen ze me voor het voor het eerst zonder arm zagen.
Intimiteit werd een uitdaging
Ooit waren we konijntjes maar onze intieme relatie veranderde door de pijn voorafgaand aan de amputatie. Logisch, want als je wereld ontploft bij ieder klein stootje tegen je arm, wordt je seksuele relatie ook een stuk ingewikkelder. Intimiteit was daardoor vaak onmogelijk. Dus daarin leverden we allebei een behoorlijk stuk in.
Soms lukte het om juist in seks afleiding te vinden. Het overstemde op dat moment alle andere zintuigen waardoor de pijn heel even minder op de voorgrond was. En het is een fijnere manier om de pijn te overstemmen dan met je hoofd tegen de muur bonken 😉 “Als het egeltjes lukt, dan kunnen wij hier ook vast onze weg in vinden samen”, dacht ik vaak. En wij vonden onze weg. Door elkaar de ruimte te geven en te mogen vloeken, tieren en huilen. Maar vooral door ook veel te lachen als het weer eens niet lukte zoals we wilden.
Traantje wegpinken
De eerste keer dat mijn man me na de amputatie een knuffel gaf, was het zo fijn dat het zonder pijn kon. We moesten allebei een traantje wegpinken. Daarna moesten we opnieuw uitzoeken wat wel en niet fijn was. Dat was een leukere zoektocht dan die daarvoor. Nu was het niet meer pijnlijk om samen intiem te zijn. Mijn man geeft me het gevoel dat ik dezelfde ben als voor de amputatie. Dat maakt het voor mij ook gemakkelijker om op dezelfde manier naar mezelf te kijken. Bij hem heb ik echt het gevoel dat ik hetzelfde ben als voor de amputatie.
Hoe is het om een partner te hebben met een prothese? Danny deelt zijn verhaal.