De strijd tegen fantoompijn - Ingrid vertelt haar verhaal (2)

Weg met die medicatie!

Van amputatie tot medicijnvrij zónder fantoompijn? Ingrid (41) vertelt in deze serie over de strijd die zij de afgelopen jaren heeft geleverd.  In dit tweede deel: fantoompijn en verlost raken van een verslaving aan pijnmedicatie. 

In het eerste deel van deze serie vertelt Ingrid over het zware traject dat voorafging aan de amputatie van haar rechterbeen. Na de operatie brengt ze twee weken door in het ziekenhuis. Vervolgens start de revalidatie in Het Leijpark in Tilburg. Drie tot vier keer per week reist Ingrid vanuit haar woonplaats op en neer naar het revalidatiecentrum. “Ik heb bijna twee jaar gerevalideerd, met vallen opstaan”, vertelt ze. “Tussendoor ben ik nog twee keer geopereerd aan een uitzaaiing in mijn linkeronderbeen. Die is nu gelukkig ook onder controle.”

Fantoompijn
Direct na de operatie krijgt Ingrid last van fantoompijn. “Ik vond het verschrikkelijk”, zegt ze hierover. “Vooral het gevoel dat je been er nog aan zit terwijl dit niet zo is. En dan ook nog de pijn die erbij komt kijken… Die pijn voelde heel vaak verschillend en ik nam het waar op verschillende plaatsen in mijn fantoombeen.”

Maar hoe voelt fantoompijn nu eigenlijk? “Het voelde vaak alsof mijn been, of een deel ervan, sliep. Een slapende voet, maar dan hevig”, licht Ingrid toe. “Daarnaast had ik vaak het gevoel van ‘prikkeldraad’, steken en tintelingen. Ook voelde het alsof mijn been in een andere stand hing: in mijn hoofd voelde het alsof ik mijn been voortdurend omhoog moest houden. Dat was erg vermoeiend. En ook tijdens toiletbezoek ervoer ik fantoompijn. De reden daarvan was – simpel gezegd – dat de hersengebieden voor het waarnemen van je blaas en je rechterbeen schijnbaar naast elkaar liggen.”

Morfine en Lyrica
Al in het ziekenhuis krijgt Ingrid medicatie voorgeschreven voor de fantoompijn. “Ik kreeg direct Lyrica – dat overprikkelde zenuwen tot rust brengt - in een hoge dosering. Ik gebruikte al hoge doseringen morfine, die ik in 2010 voorgeschreven kreeg voor de pijn in mijn been.” 

Deze combinatie van medicijnen werkt uiteindelijk verslavend. Hierover zegt Ingrid: “Ik ben vooral verslaafd geraakt aan morfine: ang- en kortwerkende morfinetabletten en Arctiq-zuigsticks. Van deze sticks gebruikte ik in de laatste periode 16 stuks per dag, dus de hele dag morfine náást de tabletten. Op dat moment vond ik dat ik nog redelijk normaal kon functioneren, behalve dat ik erg suf was. Ik kon zomaar tijdens een gesprek in slaap vallen, had geen tot weinig energie en mijn humeur was ook niet je van het.”

Hulp gevraagd
Ingrid besluit dit gevoelige onderwerp aan te kaarten bij een psycholoog en verpleegkundige in het revalidatiecentrum. Dit bleek de juiste stap voor haar: “Het heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk de stap heb gezet om er iets aan te doen. En ook de huisarts leverde zijn bijdrage.”

Samen met haar behandelaars besluit Ingrid om zich twee weken te laten opnemen in het ziekenhuis, met als doel om cold turkey af te kicken van de morfine. “Ik moet eerlijk bekennen dat ik het erg vond toen ik de stap nam. Ik schaamde me”, geeft Ingrid toe. “Ik werd opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis en volgde daar samen met andere patiënten een ‘normaal dagprogramma’. Ik denk dat ik me daar even het meest verslaafd heb gevoeld.”

Gelukkig slaagt de aanpak. “Ik ben zo blij dat ik de stap heb gezet. De weg er naartoe heeft wel  even geduurd. Ik had toch sterk de gedachte dat afkicken niet zou lukken en dat ik niet zonder medicatie kon. Daardoor bleef ik het steeds uitstellen. Maar uiteindelijk bleek deze aanpak dé manier voor mij.” 

Verder lezen? In het volgende deel vertelt Ingrid hoe ze na het afbouwen van de morfine ook verlost raakt van het medicijn Lyrica én van de fantoompijn.