De strijd tegen fantoompijn - Ingrid vertelt haar verhaal (1)

De schouders eronder

Van amputatie tot medicijnvrij zónder fantoompijn? Ingrid (41) vertelt in deze serie over de strijd die zij de afgelopen jaren heeft geleverd. In dit eerste deel: haar ziekte en de amputatie van haar rechterbeen.
 

Ingrid (41) is een enthousiaste en sportieve vrouw. Ze is getrouwd met Erik en heeft een zoon van 13 en een dochter van 9. Ze houdt van handbiken, rolstoelbasketbal en genieten van het leven – natuurlijk met haar gezin. In 2014 wordt Ingrids volledige rechterbeen geamputeerd als gevolg van kanker. Hierop volgt een periode met heftige fantoompijn, waardoor Ingrid niet meer kan functioneren zonder zware pijnmedicatie. Na een flinke strijd lukt het Ingrid uiteindelijk om verlost te raken van de medicatie én de fantoompijn. 

In 2007 wordt een moedervlek verwijderd uit Ingrids hals. Dit vlekje blijkt een melanoom te zijn; een vorm van huidkanker. Na onderzoek en een extra operatie lijkt alles weer in orde. In 2010, wanneer Ingrid in verwachting is van haar derde kindje, krijgt ze last van hevige pijn in haar rechterbeen. Uit onderzoek blijkt dat ze een breuk heeft in haar bovenbeen, veroorzaakt door uitzaaiingen van het melanoom dat drie jaar eerder werd verwijderd. 

Na dit nieuws moet Ingrid direct worden behandeld. Ze komt terecht in een medische achtbaan met veel verschillende behandelingen, waaronder chemotherapie, bestralingen en immuuntherapie. Het zwaarste dieptepunt daarbij is het verlies van hun zoontje door de zware behandeling. Uiteindelijk slaat de behandeling gelukkig aan: ondanks dat ze tegen de ziekte moet blijven vechten, wordt Ingrids situatie stabiel. Helaas is de pijn in haar been daarmee niet verdwenen. 

Meer schade dan verwacht
Eind 2013, ruim drie jaar na de behandeling, leeft Ingrid nog steeds dagelijks met pijn. Ze vertelt: “Ik werd doorverwezen naar een orthopedisch chirurg, die me zou helpen om weer mobieler te worden. Nou ja, om wellicht met een kruk te lopen, want ik mocht mijn been sinds de operatie niet meer belasten. Maar na onderzoek bleek dat het melanoom toch meer schade had veroorzaakt dan verwacht. Mijn botten waren sterk aangetast. De operatie die de orthopeed eigenlijk zou uitvoeren, kon hierdoor niet doorgaan. Na veel gesprekken besloten we dat de chirurg een andere operatie zou uitvoeren. Het doel was hierbij om te zorgen dat ik geen of in ieder geval veel minder pijn zou hebben en meer mobiel zou zijn.”

Vóór de operatie spreken Ingrid en haar man uitgebreid met de orthopedisch chirurg over de mogelijke scenario’s tijdens de operatie. “We spraken af dat de orthopeed tijdens de operatie zou kijken naar de beste oplossing en dit ook meteen zou uitvoeren als dat nodig was”, zegt Ingrid. “Tijdens de gesprekken was ik vooral realistisch. Voorop stond dat ik wilde leven en óverleven zonder al te veel pijn, zodat ik zo goed mogelijk zou kunnen functioneren en mijn kinderen zou kunnen zien opgroeien.” 

Amputatie
Op 26 februari 2014 is het dan zover: Ingrid wordt geopereerd. Als ze na de operatie bijkomt, weet ze meteen wat er is gebeurd. “Het eerste wat ik ervoer was de pijn en de wetenschap dat mijn been het niet gered had”, vertelt Ingrid. “Ik was een hoop ellende. Ik voelde me niet compleet en had schaamtegevoelens; hoe zie ik er nu uit? Later komt dan de praktische kant aan bod. Maar ik ben niet het type om op te geven. Ik heb mijn schouders eronder gezet en ben ervoor gegaan. Samen met de steun van mijn man, kinderen, familie en vrienden uiteraard. Inclusief alle ups en downs.”

Verder lezen? In het volgende deel vertelt Ingrid over de fantoompijn waarmee ze na de operatie te maken krijgt en de strijd die het levert om van de pijnmedicatie af te komen.