Filip liet zich overhalen tot een clinic para-ijshockey
Zittend sporten: dat is niets voor mij. Althans, dat dacht ik. Ik ben een sportman in hart en nieren. Oók na mijn amputatie sport ik met mijn prothese nog actief door. Daarom wimpelde ik het aanbod om deel te nemen aan een clinic para-ijshockey de afgelopen drie jaar af. Toen ik me de vierde keer tóch liet overhalen, zag ik hoe belangrijk het is om open te staan voor dingen die anders zijn dan je gewend bent.
Begin 2020 (voordat corona alles stillegde) reisde ik af naar ijshockeyclub de Antwerp Phantoms in Deurne, bij Antwerpen. Het para-ijshockey team van deze club – overigens de enige ijshockeyclub in België met een team voor mensen met een beperking – organiseerde een clinic. En ik zeg heel eerlijk: ik stond er nogal kritisch tegenover. Niet alleen omdat het een echte team- en contactsport is, ook omdat je hierbij zit tijdens het sporten. En zittend sporten, dat was in mijn ogen niet uitdagend en intensief genoeg. Deze vooroordelen verdwenen echter als sneeuw voor de zon toen ik het ijs op ging.
Balanceren en spierpijn
Bij para-ijshockey draait namelijk alles om balans. Je zit op een soort sleetje, waaronder een soort schaats zit. Daarbij houd je twee korte hockeystickjes vast. Aan de ene kant van die sticks zitten scherpe puntjes waarmee je jezelf vooruitduwt op het ijs. De andere kant is zoals een normale hockeystick: daarmee sla je tegen de puck. Alles komt dus vanuit je heupen en je armspieren. En die bewegingen was ik totaal niet gewoon. Dat heb ik dan ook gevoeld! Eerlijk is eerlijk: vier dagen later wisten mijn armen nog dat ik daar geweest ben.
Praten met lotgenoten
Wat ik daarnaast toch ook wel heel fijn vond, is het sociale aspect van de sport. Deze sport is voor iedereen toegankelijk. Zowel qua geslacht als qua beperking. Iedereen krijgt een kans om deel te nemen. Dat vind ik ontzettend mooi! Na de clinic hebben we nog lang nagepraat. Zo hoor je van iedereen allerlei verhalen en we deelden tips en tricks. Niet alleen over ijshockey, ook over het dagelijks leven. Hoewel ik een echte solo-sporter ben, is dit voor het sociale aspect erbij ook wel heel mooi. Want wat is het fijn om te praten met lotgenoten.
Moraal van het verhaal: sta open voor nieuwe sporten
Voor mij was dit de tweede keer dat ik ijs van dichtbij zag. Drie jaar lang heb ik aangegeven dat dat para-ijshockey mij niet aansprak. Maar ik zette die stap. En één keer proberen kan je volledige mening veranderen. Dat zouden meer mensen moeten doen! Leer mensen, lotgenoten kennen en probeer nieuwe dingen uit. Nu heb ik het over para-ijshockey, maar er zijn nog zóveel andere clubs waar je terecht kunt. Proberen is vrijwel altijd gratis. Dus doe het eens, zet die stap. Vind je het niks? Jammer. Vind je het wél leuk? Dan ga je lekker terug. Ik raad het iedereen aan. En ik? Ik ga zeker nog een (of een paar) keer terug.