‘Een amputatie hoeft niet het einde van je carrière te betekenen’

‘Oh, jij werkt gewoon?!’ Die reactie krijgt blogger Filip bijna dagelijks op de werkvloer. Hij heeft een amputatie boven de knie, en probeert zijn prothese nooit te verstoppen. En werken doet hij zeker weer, hij zou het niet anders meer willen. En hij spoort iedereen met dromen en ambities aan om die te volgen!

Sinds oktober 2023 werk ik als revalidatietechnicus bij Ortho-Team. Het bedrijf is gespecialiseerd in orthopedische en heeft revalidatietechniek, met meerdere vestigingen in Zwitserland (waar ik woon). Voor mijn werk ben ik veel op pad, naar zorginstellingen, ziekenhuizen en mensen thuis. Daar kom ik dan om hulpmiddelen – rolstoelen vooral – te repareren. Dat is geweldig: iedereen is zo dankbaar als ik kom.

Focus op wat wél kan

Sommige klanten zijn niet zo mobiel, zeker niet als er iets met hun hulpmiddel aan de hand is. Dan kan het zijn dat hun wereldje best wel klein wordt, dat ze weinig mensen spreken of moeite hebben met contact leggen. Voor die mensen neem ik extra tijd, mijn werkgever moedigt dat ook aan. Dan werk ik op mijn gemakje aan een rolstoel of rollator, drink ik een kop koffie mee en maak ik een praatje. Heel vaak gaat het dan over míjn ‘handicap’, niet die van hen. Zij zien dat ik aan het werk ben en volop meedraai, ondanks mijn amputatie. Dat vinden ze bijzonder. Zij begrijpen als geen ander dat dat voor mij ook niet altijd even makkelijk is, maar dat ik het wel gewoon doe. Dat motiveert, merk ik. Zowel mijzelf, als de mensen bij wie ik kom. Ik wil ze graag laten nadenken over wat wél kan, in plaats van wat niet (meer) kan.

Een lichtpuntje op de dag

Vooral werken met kinderen vind ik geweldig. Zij krijgen echt een smile op hun gezicht als ik kom. ‘De robotmeneer is er!’, roepen ze dan. Ik word ook vaak piraat genoemd. Zij vinden het gewoon cool dat ze naar mijn prothesebeen kunnen kijken. Maar ik kan ook heel goed met ze praten over hoe het is om met een hulpmiddel te leven. En soms doe ik een trucje, zet ik bijvoorbeeld mijn been dwars ofzo, daar moeten ze altijd enorm om lachen. Het is een lichtpuntje op hun dag. Voor mij is dat ook zo. Al stap ik ook wel eens terug in de auto met een zucht. Sommige kinderen hebben echt zware beperkingen of zijn ernstig ziek. Dan denk ik: oh my god, moet je eens voorstellen dat dít mij was overkomen, of een van mijn kinderen. Dat is wel eens pittig.

Een nieuwe opleiding: kinderorthopedie

Mijn werkgever heeft gezien dat mijn komst gewaardeerd wordt, en dat ik mijn werk met kinderen leuk vind. Daarom heb ik de kans gekregen om een opleiding Kinderorthopedie te volgen. Ik ga me dus specialiseren in alles rondom revalidatie en hulpmiddelen voor kinderen. Daar ben ik de komende maanden druk mee. Tot nu toe vind ik het heel interessant. Ik leer veel over de anatomie van kinderen. Zij bewegen anders dan volwassenen en een hulpmiddel daarop aanpassen is niet zo evident, dat vraagt aandacht en expertise. De opleiding gaat ook over communicatie. Kinderen – zeker kleine kinderen – kunnen minder goed vertellen wat ze nodig hebben en wat goed voelt. Daarom is communicatie met kinderen en ouders ook een belangrijk onderdeel van het werk.

Een geweldige kans

Toen ik net geamputeerd was (2016) en bij de orthopedisch specialist zat, dacht ik wel: hey, dit is een coole job! Een dankbaar beroep ook, je helpt mensen echt vooruit. Maar ik had nooit gedacht dit zélf te gaan doen. Het is bijzonder hoe dat kan gaan. Na mijn amputatie heb ik jaren niet gewerkt. In België, waar ik vandaan kom, werd dat trouwens ook helemaal niet gestimuleerd. Hier in Zwitserland is het vanzelfsprekender om weer te gaan werken.

Mentale boost

Weer beginnen met werken heeft me zó’n mentale boost gegeven, dat is ongekend. Ik merk dat veel mensen met een amputatie of andere beperking onzeker zijn over hun loopbaan. Dat snap ik goed, want dat was ik lange tijd ook. Mijn visie is dat mensen met een amputatie – of wat voor fysieke of mentale beperking ook – niet raar of apart zijn. Wij moeten niet ‘terug in de maatschappij geplaatst worden’, we zijn al onderdeel van de maatschappij. En we willen van betekenis zijn. Dat kúnnen we ook heel goed. Misschien kan je door jouw andersvaliditeit niet meer doen wat je altijd deed, zoals ik, maar dat betekent niet dat je er niet toe doet.

Mindset is hierin heel belangrijk. Geef niet op, laat je hoofd niet hangen. Probeer het positieve te blijven zien. Ik ben me ervan bewust dat iedere situatie anders is. En dat ik zelf op bepaalde vlakken heel veel geluk heb gehad. Maar ik heb er ook zelf hard aan getrokken. Kansen gegrepen. Ik heb nu weer het gevoel dat ik iets toevoeg, ik voel me gewaardeerd. Dat is een aangenaam gevoel. Nu heb ik eigenlijk pas in de gaten wat het met je doet als je ‘niet mee kan doen’.

Daarom wil ik iedereen die dit leest op het hart drukken: je kan vooruitkomen in het leven, óók als je in een rolstoel zit of een prothese draagt. Ik ben het levende bewijs dat je carrière niet over hoeft te zijn na een amputatie. Blijf openstaan voor kansen!