Nienke deed mee aan de Running Clinic van Ottobock: “Het waren hele bijzondere dagen!”

Nienke (35) werd geboren met een teratoom op haar buik en rug. Het verwijderen van deze tumor verliep niet vlekkeloos: Nienke kreeg een scheve voet en belandde in een rolstoel. Begin 2020 kreeg ze een onderbeenamputatie. Al bloggend gunt ze ons een kijkje in haar dagelijkse leven.

Nienke deed mee aan de Running Clinic van Ottobock

“Het waren hele bijzondere dagen!”

Op 3, 4 en 5 juli was het zover: de Running Clinic van Ottobock. Dé gelegenheid voor mensen met een beenamputatie om, onder professionele begeleiding, te trainen met blades. Een prachtige kans om dat weer eens uit te proberen. Wat was ik dan ook dankbaar toen ik uitgekozen werd om mee te doen!

Tijdens de Running Clinic krijg je uitleg over het rennen met een blade, zet je je eerste stappen en is het doel: een eerste sprint op blades. Iets waar ik heel veel zin in had! Bij aankomst was de groep renners direct heel hecht, en de coaches waren heel meegaand en wisten natuurlijk heel goed wat ze deden. Daardoor had ik er direct heel veel zin en alle vertrouwen in.

Ik voelde me weer even normaal

Zelf train ik al drie keer per week. Toch had ik de Running Clinic flink onderschat. Ik merkte dat de trainingen zwaar waren. Sommige oefeningen lukten me niet. En ik kreeg wat lichamelijke klachten, van spieren die ik nooit eerder zo gevoeld had. Dat frustreerde me. Ik wilde me niet laten kennen, maar kwam mezelf toch even tegen. En ik brak. Waarom?

Het was overweldigend. Het rennen op blades is fantastisch. Zeker met zoveel lieve mensen om me heen, die me allemaal steunden. De aanwezige fysiotherapeut hielp me overal doorheen. Niets was te gek, alles kon ik vragen. Ik voelde me daardoor echt even 'normaal', zonder beperkingen. Dat was zo gaaf.

Vrijheid vanaf de eerste stappen

Nooit had ik gedacht dat ik zou kunnen rennen. Maar de eerste stappen op de blade voelden meteen als vrijheid. Ik voelde me licht. Het lukte me om mijn grenzen te bewaken en er niet overheen te gaan. Een flink leerpunt voor mezelf. Daarom stelde ik mezelf een doel: twintig meter rennen op de laatste dag van de Running Clinic.

Over de finish

Op de derde dag was het zover: de wedstrijd. Twee keer vijftig meter rennen. Ik merkte dat ik moeite had met rennen, omdat mijn goede been een klapvoet heeft en door zenuwschade niet alles meer werkt. Maar dat weerhield me niet. Tijdens de wedstrijd ging er een knop om. Ik voelde de pijn, maar zette door. En ik haalde de finish, vijftig meter! En ik was nog niet klaar. Zelfs de tweede ronde haalde ik. Samen met coaches Marlou en Maria, die mij enorm motiveerde, ging ik over de finish. Wat was ik trots. Op mezelf, maar ook op alle andere deelnemers.

Bedankt

Drie bijzondere dagen, dát is hoe ik de Running Clinic samenvat. Ottobock had alles tot in de puntjes geregeld. Van overnachting tot samen eten met de groep (wat hebben we gelachen) én zelfs dat mijn beste vriendin met me mee mocht. Iedereen had zijn eigen doel en moedigde elkaar aan. Samen gingen we ervoor. Ik heb diep respect voor iedereen die meedeed.

Alle vrijwilligers, organisatoren en instrumentmakers: heel erg bedankt! En kriebelt het bij mij om nu écht zelf een blade aan te schaffen? Jazeker! Wie weet lukt het. Wordt vervolgd...